OD REDAKTORA  

   Drugi numer HEKSIS 2/2010 – „PRZESTRZENIE SZTUKI – SIŁY TWÓRCZOŚCI” poświęcony jest niektórym zagadnieniom twórczości artystycznej.

   Podjęta została próba spojrzenia na sztukę z różnych jej dziedzin, aspektów, metod badania i form prezentacji.

   W pierwszej części „Dzieło”, tekst Teresy Grzybowskiej rozpoczyna dyskusję o znaczeniu i rozumieniu sztuki w kontekście kategorii codzienności. Autorka porównuje różne funkcje sztuki od jej początków do dnia dzisiejszego, zaznaczając jej punkty kulminacyjne i zwrotne. Następnie, rozmowa Jana Berskiego z Henrykiem Tomaszewskim dotyczy sztuki pantomimicznej i spektaklu „Spór”. Trzeci tekst jest wspólną próbą z Tadeuszem Kobierzyckim spojrzenia na kompozycje Mariana Borkowskiego na tle współczesnej muzyki XX wieku i różne badania na jej temat.

   W drugiej części „Tworzenie” po raz pierwszy w języku polskim ukazuje się tłumaczenie artykułu znakomitego psychoanalityka Wilhelma Stekla o związkach twórczości i nerwicy. Drugi tekst Walentyny Węgrzyn-Klisowskiej omawia rolę mistyki w tworzeniu kompozycji muzycznej. Trzeci tekst Tadeusza Kobierzyckiego jest obszerną dyskusją nad rolą dionizyjskich motywów w operze „Król Roger” Karola Szymanowskiego.

   W trzeciej części „Uzdolnienia”, pierwszy tekst Dariusza Perszko jest przeglądem psychologicznych teorii twórczości od psychoanalizy po teorię dezintegracji pozytywnej. Drugi tekst jest na gruncie polskim oryginalną próbą zbadania przez Irenę Filozofówną fenomenu aktorstwa z lat 30-tych XX wieku. Ostatni tekst jest moją pierwszą próbą zarysowania wyników testu „Wielowymiarowy kwestionariusz osobowości” na podstawie badania grupy wiolonczelistów.

   W części „Varia” została umieszczona dyskusja na temat związków filozofii i tańca, przeprowadzona w roku akademickim 2002/2003 w AMFC w Warszawie oraz tekst Witolda Bardzińskiego „Taniec a sytuacje graniczne”.

   Tom zamykają dwie recenzje. Jedna dotyczy baletu „Tristan” w choreografii Krzysztofa Pastora (2009), druga książki Arnolda Berleanta pt. „Prze-myśleć estetykę” (2007), oraz nota o teorii Wilhelma Stekla.

Filip Maj